تقدیم به فرماندهی محترم گروهانمان 

                            علی اصغر اکبری*

الهی به نام تو ،  به یاد تو

                                    برای تو^**

گاهی این یک جمله می شود چند ماه خاطره ،خاطره ای به رنگ لباس بلدرچینی... خاطره ای که بوی خاک دارد.خاطره ای که همیشه اش از بیدار باش آغاز می شود .اینجا حتی خاطرات منظم اند .پشت سر نفر جلویی صف بسته اند.دوست نداشتیم باشد.این حس نه از جنس دلهره بود،نه از جنس آرامش .فقط می دانستیم و شنفته بودیم که قرار است مرد شویم ،قرار است لباسهایمان را بپوشیم که مادرانمان از آن خاطره ها دارند ...یاد روزهایی می افتند که آژیر قرمز صدر اخبار بود .یاد روزهایی که از پدرانمان با بوی اسپند و صدای آهنگران دور شدند.آنقدر دور که تمام دلشان گرفت و به قول خودشان "همه ی هستی شان رفته بود ، و بعضی آنقدر رفتند و رفتند و رفتند که شدند خاطره ، که شدند ایثار ، که شدند "ما رأیت الا جمیلا "

***

مادرمان گریه کرد، ما هم بغض کردیم ،دلمان سوخت برای مادرانمان ،دلمان سوخت برای دلمان ،فکر کردیم باید شروع شود روزگاری که هزار چرخ دارد...فکر کردیم امروز و دیروزمان خیلی تفاوت دارد .فکر کردیم به بیدار باش و لباس بلدرچینی.

تنها معضلمان شده بود اینکه موی سرمان کی بلند می شود؟ این را بارها گفتیم و خندیدیم .اما این خنده از دل خوش نبود .مردم به آن خنده ی روی درد می گویند.بعضی از ما دلمان گرفته بود .بعضی دیگر دلمان می خواست صبح فردا که چشم باز می کنیم ، خانه باشیم.بعضی دلشان گرفت به دور از چشم دیگران کمی گریه کردند...وقت خواب که شد ، به این فکر می کردیم که این همه وقت گذشت و تازه شد یک روز !

روزهای اول سختمان بود،بیدار باش! هنوز معنای واژه ی قرق را نمی دانستیم.اینقدر این ندانستن ها زیاد بود که همه می فهمیدند گیج می زنیم.

هوا سرد بود ، اسلحه سرد بود ، این سرما اذیتمان می کرد...حال اسلحه شده بود ناموسمان .ناموسی که دهانش بوی باروت می دهد!

تنها چیزی که دلمان را آرام می کرد این بود که فکر کنیم بیست و چند روز دیگر خانه ایم!

روزها یکی یکی می گذشت و هر روز اصول جدید زندگی جدید را به ما می گفتند . می گفتند چهار و چهل و پنج دقیقه بیدارباش ،می گفتند آنکارد، می گفتند صف ، می گفتند ستون ، می گفتند خبردار و می گفتندهایی که آنقدر زیاد بود که فراموش می کردیم باید انجام دهیم ! زندگی جدید ما شروع شده بود . زندگی ِ هر روز مثل دیروز!

پیش خودمان فکر می کردیم به کجای دنیا بر می خورد اگر ساعت چهار و چهل و پنج دقیقه بیدار نشویم ؟ اما .... باز هم فکر کردیم،دیدیم دنیا آنقدر بزرگ هست که اگر یک روز ساعت چهار و چهل و پنج دقیقه برای همیشه بخوابیم ، باز هم خورشید طلوع می کند ، نان سنگک داغ می شود و آب هم در دمای 100 درجه به جوش می آید...احساس کردیم چقدر کوچکیم،احساس کردیم غبغبمان آبکش شده ، آنقدر سوراخ که نمی شود بادی در آن انداخت ، کم کم گردن ها را کج کردیم و گفتیم : روزگار بچرخ یک وز می رسد که ما سوار تو شویم ، این جمله را با عصبانیت گفتیم ، آنقدر جدی که حتی خودمان هم باورمان شد و چند روز دیگر هم گذشت...  .

کسانی را دیدیم که لباسهایشان شبیه ما بود ،به قدری شبیه بودیم که فکر کردیم خودمانند .آنها هم مثل ما رأس ساعت چهار و چهل و پنج دقیقه بیدار می شدند....سعی می کردند تختشان را آنکارد کنند ، سعی می کردند عجله کنند که دیر به صبحگاه نرسند و سعی می کردند همان کاری را بکنند که ما می کنیم .پس هم کلام شدیم.

هر کدامشان لهجه ای داشت ، همه از آنطرف دنیا آمده بودند!!همه می گفتند اینجا برایشان آخر دنیاست ! پس تصمیم گرفتیم روزها را با هم بشمریم ، هر چه بیشتر می شمردیم ، روزها دیرتر تمام می شدند ...پس تصمیم گرفتیم دست از شمارش روزها برداریم.بعد از چند لحظه دیدیم که اگر روزها را نشمریم .با این روزها چکار کنیم؟... پس باز هم شمردیم .روزها یک رقمی شدند.رفتن به میان دوره آرزوی شیرینمان بود.

***

از پادگان خارج شدیم .دیدیم زندگی هنوز جریان دارد.دیدیم مردم در جنب و جوشند، دیدیم لباسهای مردم با هم فرق دارد.شاید بیشتر از همه از دیدن زنان و دختران و بچه ها تعجب کردیم!!تعجب که نه !! اما حسی بود غریب ! آنها هم با دیدن این همه بلدرچینی پوش لبخند می زدند ...انگار ما را می شناسند .انگار دلشان می سوزد یا چیزی شبیه به این...بعضی کرایه تاکسی نمی گرفتند،بعضی دیگر خوش و بش می کردند ، اما ...وقتی به ما سرکار گفتند تعجب کردیم ! بعد از لحظه ای فکر کردن، خندیدیم،دیدیم درست می گویند ، دیگر کم کم باورمان شده بود که سربازیم...!!

رسیدیم به خانه...، برای اولین بار مادرانمان ما را در لباس جنگ دیدند ،دیدند ریشمان بلند شده ،دیدند لباسهایمان خاکی شده ، دیدند مریض شدیم ، پس باز هم گریه کردند . محکم تر از قبل بغلمان کردند و ما کمی بیشتر از قبل فهمیدیم مادر یعنی چه!

حوالی عید بود و حال و هوای خودش ، شهر داشت سبز می شد . تا چند روز دیگر همه چیز عوض می شد ، همه چیز!

چند روز که گذشت دلمان تنگ شد برای آش پاگان . به قول یکی از بچه ها ، آش پادگان خاصیت اطاعت پذیری دارد .اطاعت پذیری خونمان کم شده بود! دلمان می خواست غذا بخوریم و غر بزنیم که این چه غذایی ست؟ دلمان می خواست خسته شویم و جلوی آسایشگاه بشینیم و چای بخوریم . دلمان تنگ شده بود برای لباسی که هر چه خاکی تر بود،راحتتر بودیم.

یک روز صبح عازم شدیم ، نه مادرانمان گریه کردند و نه خودمان استرس داشتیم.آمدیم و آمدیم تا کیلومتر هجده جاده ی کامیاران.

روزها یکی یکی رفتند و به اردو رسیدیم .زودتر از همیشه از خواب بیدار شدیم ، کوله ها را بستیم .اسپند دود کردند برایمان ، نوای جنگ گذاشتند ...قرآن را دیدیم، دلمان لرزید ، ناخودآگاه دست به قرآن بردیم ، بوسیدیم ، رد شدیم ، حس کردیم برای جنگ میرویم ، حس کردیم رزمنده ایم ، حس کردیم اتفاقی افتاده !

همه ساکت بودیم ، شاید به پدرانی فکر می کردیم که وقتی از زیر قرآن رد می شدند ، چه حسی داشتند ، شاید به مادرانی فکر می کردیم که چرا گریه می کردند و هزار شاید و اما و اگر ...

درختها شکوفه داده بودند ،هوا ابری بود ، بوی تند علف تمام حس بویایی ما را پر کرده بود ، می دیدیم که کوه چه عظمتی دارد ،چقدر بزرگ است،چقدر ابهت دارد ، چقدر مرد است ! همه ی اینها را دیدیم و سنگینی کوله را حس کردیم ، تا رسیدیم به اردوگاه !

اینجا اردوگاه است و ما گزارش می دهیم ...جایی است که هم دشت است ، هم کوه ،جایی است که بوی علف مستت می کند ، جایی است که هنوز طلوع خورشیدش تکراری نشده ، جایی ست که به هر طرف نگاه کنی کارت پستالی زنده می بینی .اینجا اخر خط است ...باید پیاده شویم .می ترسیم از اینکه وقتی سوت قطار بلند شود ، وقتی برای دست تکان دادن نداشته باشیم .

این خداحافظی نامه هم به آخر رسیده ، چیزی شبیه بغض راه گلویمان را بسته .نمی دانیم خوشحال باشیم یا ناراحت . نمی دانیم حسرت بخوریم یا ثانیه ها را بشماریم ...فقط می دانیم آخرین شبی است که ستاره ها چشمک می زنند .آخرین شبی است که می توانیم از بوی علف سرریز شویم .

حال این اردوگاه با تمام چشم اندازهایش ، با تمام چراغ های علاء الدینش ، با تمام فانوس و فانسقه هایش ، با تمام چادر هایش ، با تمام خاکهایش شده است قسمتی از زندگی مان ، جایی که لباسمان خاکی شد .

به خود می گوییم لباسمان خاکی می شود اما چادر مادرمان خاکی نمی شود . ما داغ دیده ایم از چادر خاکی ،لباسمان خاکی می شود اما پدرمان سرش بالاست . ما داغ دیده ایم از دستان بسته ی پدر...لباسمان خاکی می شود اما بچه هایمان به اسارت نمی روند . ما داغ دیده ایم از اسارت.حاضریم اسلحه ناموسمان باشد... بوی ادکلن را با بوی باروت عوض کنیم .طعم زندگی را با مرگ ( شهادت ) عوض کنیم اما مادرمان سیلی نخورد.جای این سیلی سالهاست که درد می کند...   .

امضاء

جمعیِ دوره ی 184

پ.ن 1: این خدا حافظی نامه به پاس دلداریهای فرماندهی محترم گروهان،به ایشان تقدیم میشود.(خدا حفظ کند کسی را که با حرفهایش دل انسانی را آرام میکند)

پ.ن2:این جمله را همیشه ابتدای مراسم صبحگاه و شامگاه تکرار میکردیم.

پ.ن3:شاید تا مدتی آپ نکنم.تقسیمات افتادم در شهر شاهرود کوچکم!!!